,,Między ciałem a duchem” – o twórczości Jakuba Małeckiego

Debatę rozpoczęliśmy od analizy konstrukcji bohaterów. Uczestnicy spotkania zwrócili uwagę na kontrast między dwiema siostrami: Nastią, uwięzioną w niesprawnym ciele, a Łucją, która poprzez taniec próbuje przekroczyć granice fizyczności. Wiele uwagi poświęciliśmy motywowi walki o swoje marzenia. Dla Łucji jest to dążenie do perfekcji w balecie, okupione bólem i wyrzeczeniami (nawet igraniem z własnym zdrowiem). Dla Nastki – pragnienie bycia zrozumianą i zauważoną. Klubowicze zgodnie uznali, że Małecki genialnie pokazuje, iż marzenia mogą być formą ucieczki od szarej rzeczywistości, która bywa dla bohaterów nie do zniesienia.

Innym z zagadnień, poruszanych podczas rozmowy, była próba obłaskawiania przeszłości, która w powieści Małeckiego jest zarówno fundamentem, jak i ciężarem. Rozmawialiśmy o tym, jak bohaterowie pielęgnują pamięć o matce i dawnych chwilach, traktując wspomnienia jako jedyny stały element w ich kruchym świecie. U Małeckiego „świętowanie” nie zawsze oznacza radość – to raczej rytuał trwania przy tym, co zostało nam odebrane.

„Święto ognia” to jedna z najbardziej poruszających książek w dorobku Jakuba Małeckiego. Autor z niesamowitą czułością portretuje ludzi „pękniętych”, a jednak pełnych wewnętrznego światła. Książka zachwyca konstrukcją narracji – każdy z bohaterów ma swój unikalny głos. To opowieść o tym, że ułomność (zarówno fizyczna, jak i emocjonalna) nie wyklucza piękna. Małecki nie ocenia, on współodczuwa wraz z czytelnikiem. Jego proza jest również o wybaczeniu samemu sobie i o tym, że każda chwila, nawet ta bolesna, jest warta celebracji.

To lektura obowiązkowa dla tych, którzy kochają literaturę introwertyczną, skupioną na detalach i mikromomentach, budujących całe ludzkie życie. Chyba każdy z nas odnalazł w niej cząstkę własnych lęków i tęsknot, bowiem każdy z nas ma swoje własne „święto”, które pomaga mu przetrwać najtrudniejsze dni.