"To, co możliwe" - wszystko jest możliwe!

Tematyka opowiadań jest dość ciężka, nawiązująca do sporej ilości traum: molestowanie dzieci, skrywany homoseksualizm ojca, przemoc domowa, wielka bieda, wojna w Wietnamie. Traumy te często skrzętnie skrywane przed otoczeniem, nigdy nieprzepracowane i nieuzdrowione, kładą się cieniem na życiu bohaterów. Autorka pokazuje nam ludzi, którzy w różny sposób poradzili sobie w dorosłym życiu.

Ponieważ książka jest kontynuacją ,,Mam na imię Lucy", jej główna postać, Lucy Barton, jest znaną pisarką mieszkającą w Nowym Jorku. Jej brat - cichy, zamknięty w sobie samotnik, nie potrafi odnaleźć się w dorosłym, realnym świecie. Siostra - wiecznie narzekająca mężatka, zazdroszcząca siostrze odnoszonych sukcesów, nie wyróżnia się z otoczenia, w którym mieszka. Losy innych znajomych też potoczyły się różnie. Lucy pragnie rozliczenia i pogodzenia się z przeszłością. W tym celu odwiedza rodzinne strony, ale spotkanie z rodzeństwem przynosi jedynie ból i paraliż - być może za wcześnie na taki krok.

Otoczenie, jak i my jako Czytelnicy, oceniamy tych dorosłych ludzi, takimi jakimi są obecnie. Niestety nie wielu z nas zada sobie trud, aby zastanowić się, dlaczego właśnie tak, a nie inaczej się zachowują, postępują, czy myślą? Autorka stara się pokazać zdarzenia, które miały wpływ na ich postawy w dorosłym życiu. Jak poradzili sobie z demonami przeszłości, co potrafili wyprzeć z pamięci, co zaakceptować, a z czym borykają się nadal w jako pełnoletni mieszkańcy Ziemi.

Oprócz tych smutnych relacji w opowiadaniach pojawiają się także pozytywne uczucia, m.in. miłość do matki. Jedna z bohaterek okazując miłość, ,,całuje powietrze po obu stronach matki". Powoduje to wzruszenie u czytających, ale także moment na refleksję, jak my traktujemy naszych rodziców, jak okazujemy im należyty szacunek i wdzięczność?

Elizabeth Strout jest mistrzynią prozy psychologicznej. Pokazuje życie ludzkie takim, jakie jest, bez lukrowania, z jego realistycznym opisem. Ponieważ losy każdego z nas bywają zawiłe, każdy nosi w sercu jakąś zadrę, jesteśmy ranieni, a nasze blizny nie zawsze się goją, nie ma dwóch takich samych przeżyć, a prostych ścieżek prawie się nie spotyka.

Właśnie ta książka powinna nas zmusić, aby zadać sobie pytanie: ,,Co on przeżył?", zanim wydamy o kimś opinię. Pamiętajmy, że wszystko zależy od nas samych!